หวัดดีทุกคน เรามาอัพแล้วนะ วันนี้เรามีรูปมาให้ดูเยอะเลย คือตอนแรกโง่อ่ะใช้ Photoshop ไม่เป็นต้องให้ชิสอน เราสองคนก็ดำน้ำไปด้วยกัน(อภินันทนาการจากชิ) จนในที่สุดมันก็ออกมาเป็นหยั่งงี้แหละ

เมื่อวันที่ 17-18 มีนาเป็นวันแสดงละครของพวกเรา ซ้อมกันแทบตาย ช่วงอาทิตย์สุดท้ายนี่แหกตาซ้อมกันถึงห้าทุ่มแน่ะ การบ้านนี่ลืมไปได้เลย กลับบ้านเสร็จ จมเตียงหายไปจนถึงหกโมงครึ่ง เป็นหยั่งงี้ทุกวัน ช่วงก่อนหน้านั้นเราก็ไปช่วยเค้าเพ้นท์ฉาก คือเราเรียน Technical Theatre (ชื่อดูหรูแต่จริงๆก็แค่นั่งทำฉากอ่ะ) เราก็เลยทำเยอะหน่อย แต่ก็สนุกดีเหมือนกัน กางเกงยีนส์ตัวนึงกลายเป็นกางเกงเพ้นท์ไปเลย แล้ววันนึง เหตุการณ์งี่เง่าก็เกิดขึ้นกับเรา อยากรู้โปรดติดตาม อืมๆ เอาเป็นว่า ติดตามไปก็แล้วกันนะ เดี๋ยวก็รู้เองแหละ

รูปที่ลงก็มีทั้งตอนทำฉาก ตอนซ้อม หลังฉากตอนวันแสดง ตอนนี้กำลังหารูปวันแสดงอยู่ ถ้าได้เดี๋ยวจะเอามาลงให้ทุกคนดูเลย

เพื่อนเรา, แมริท, เด็กแลกเปลี่ยนจากเยอรมัน ตอนนี้กำลังไปชมโลกกว้างที่ Washington, NYC, แล้วชีก็จะบินข้ามประเทศไป Seattle ปล่อยให้พวกเราที่เหลือนั่งอิจฉาตาร้อนนนน

กรี๊ดดดดดดดดดด!!!!!!!!

พวกเราซ้อมกันหนักมาก ซ้อมกันใหญ่ มาริโอ้เนี่ย (พอดีเค้ามีจัดชิงแชมป์มาริโอ้อ่ะ) เราก็ไปช่วยเชียร์

อ้า....อย่างง้านแหละ

ใครบอกฝรั่งไม่เล่นไพ่!!!

ชุดของทุกคน เบียดเสียดเหมือนปลากระป๋อง(อภินันทนาการคำพูดจากชิ)

หนูผึ้งกะเจ๊เฉียง แข่งกันหลอน!!!

รักอาม่าจังค่ะ

คนอื่นหน้าขาวเนียน แต่เรามันขาววิ้งอย่างแรง มัดผมขึ้นไปแล้วแล้วอืดสิ้นดี

นี่คือพระเอกของเรื่อง ดูไปดีๆจะรู้สึกว่าคุ้นๆ ดูไปอีกซักแป๊ป ... แฝดผู้สูญหายของพี่เฉลียว!!!

อาฉีสุดหล่อนี่ไม่ใช่ใคร พี่ชายผึ้งเอง สงสัยกำลังรอให้แฟนมาจุ๊บ

นี่แอนนี่ หนูน้อยหน้าเด็ก อิมพอร์ตจากเบลเยี่ยม หัวระดับโปร์อาร์ต จะอายุสิบเก้าแล้วนะคะ เจ้าของเด็กชายหน้าง่วง เดี๋ยวครั้งหน้าจะลงรูปให้ดู

เออๆ หล่อแล้วล่ะ

อ้าปากมาตั้งนานไม่ยักกะมีใครปรบมือให้เลย ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ

นี่คือหุ่นมาตรฐานของเด็กอเมริกัน เราน้ำหนักเพิ่มมาหกกิโลแล้วยังดูเป็นก้างเลย

โศกนาฎกรรมของแฟชั่นในอเมริกา

หนูผึ้งกับบรีแอนน่า, เจ้าของหนุ่มปากหวอ บ้านใหญ่ชะมัด ปีหน้าจะย้ายไปที่อื่นแล้ว ฮือๆ

หนูผึ้งกับคุณนายสมิท บ่นประจำอ่ะเรื่องอ้วนแต่ก็ขอคุกกี้เรากินทุกที

หนูผึ้งกับเคที่ สาวน้อยขายาวหุ่นสเลนเดอร์ เป็นนักวิ่งด้วยกัน ชีน่ารักมากมาย

หนูผึ้งกับแฟนอาฉี เป็นประธานรุ่นด้วยนะ ระดับความเก่งกับความบ้ามากพอๆกัน

......................................................................................................

เราเก็บเรื่องกางเกงยีนส์มาเล่าตอนสุดท้าย อิอิ

วันนั้น มันวันอะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าเรากำลังเพ้นท์ฉากอยู่ แล้วฉากมันก็สูงอ่ะนะ เราก็เลยใช้บันได ก้าวไปได้สองขั้น เราก็เพ้นท์ๆๆ เพ้นท์เสร็จ ด้วยความขี้ลืม เลยนึกว่าอยู่ขั้นหนึ่ง เราก็เลยก้าวพรวดลงพื้นไปเลย ฮือๆๆ ทุกคนก็คงนึกว่าเราจะต้องล้มก้นบวมไปแล้วอ่ะดิ แต่ ฮ่าๆๆ ไม่ช่ายๆ เราไม่ล้มนะจ๊ะ แต่... ขอโทษนะ ตรูดดันไปติดอยู่กับขอบของรถราง, อุปกรณ์แสดงละครสีเขียวๆที่โชว์เป็นรูปแรกนั่นแหละ โอโห ขอบแหลมสิ้นดี ตัดกางเกงเราขาดตรงตรูดพอดี ฮือๆ เศร้าอ่ะ ยีนส์ยิ่งแพงๆอยู่